|
Früa wahn die Schiffe hüpscha.
Seglschiffe sowiso, aba auch
die Damfa, oppwohl die tüch lenks kein Damfmeschine mehr haddn.
Sondan Diesl.
Ein liech noch anne Übaseebrügge, links von
Landunksbrüggn, wennu davoastehß.
Heiß offizinell Cap San Diego
un
iss nur noch halpwehchs n Schiff, iss mehrn Musejum.
Siehzo aus wiedi Frach-Schiffe früa ehm aussahn: spitzn Stehwn,
schlanke
Linjenführunk, Ladeboime. Untare Wassalinje rote Roschutzfahbe,
obn allns
schneeweiß, mit rotn Dach: deswehng in Matrohsnkraisn auch alz
der Weiße
Schwahn des Sühtatlantik
bekannt. Wah ne ganze Serije, hießn alle Cap San Sowiso,
Gebohrzort Doitsche
Werf in Hambuich. Fuhrn meißen nach Sühtamerika, Banahn
holn, Küe, Kaffe, Taback
un so, auch mit Tiefküülfach füa Rintfleisch. Umgekehrt
Gerehde, Audos,
Maschihnn. 159 Mehta
lank, 21 breit. Schwerm die Loide hoide noch von, ischa auch wehrkch ne
elegante Ledi. Und wennu sie mal mitn modernn Kontehnerfrachta
vergleichs: die
sind dick un breit un massenweise Kontehner aufm Deck, sehn mehr wien
Stapelplatz
aus as wien Schiff. Nehm wir ma die
gröhste: Hambuich Express
– doppel so lank,
doppel so breit, doppel so hoch. Un halp so hüpsch. Eimah im Jah
fehrti Kap-San
noch, aba nur bis Kuxhahfn. Denn hoian die altn Maschinistn noch ma an
und
bringn die 11.650 Pe-Ess wieda auf Trapp. Kannzu mitfahn, koss 140
Oiros. Kannzi
auch mietn, für Parti. Noich wahjch mah da, zune Lehsunk. Ehrss
Maschihnraum
besichticht, denn in Salong: Auszuch ausn Krimmenalromahn, spielte aufn
ehnlichn Schiff: Frachta auf Fään'osstuhr mit pah Passajiere
ambort. Hauppesohn wahn waiplichen Boddigahrd
unt Auftrachskilla im Nehmberuhf, Figuan wahn büschn styrotyp,
alla fesoffna
Junnelist, ungleiches Liebisspah, felehpte Schöhnheit, die
aintlich ne Transe
wah, un so. Wah nich so pricklnt, aba ich hab trotzdehm einn gekauf:
wehgn Audogramm.
Unt zur E'innerunk ann Weißn Schwahn.
Unt wennich mein Blick
von Deck inni Weide schweifn lassn will klickich aufi Weppkamm.
|