Musikantn


Weißu wasne Pankokenkapelle wah? Drei oda via Mann mit Melohn aufm Kopp, mit Schalmei, Figeline, Klahrinedde un Posaune. Die habm denn aufa Strahße gestandn un Dicke-Backn-Musiek gemacht. Dann mitn Hut rumgegangn un gesammlt. Un davon Pankoken gekauf? Nee, Leberecht Pankoken hieß der Boss midda Schalmei. Das wah im Noinzinntn Jahundat aba sonne Gruppm gahps zumindess in meine Kintheit auch noch. Heilzammehkappelln wahn so ehnlich, wenn sie zur Rettunk der felohnen Seeln aufgespielt hahbm. Gääne auch mit Tuhba un Trompehtn damiddi festocktn Sünda das auch höan. Unt inna Atwenzzeit kannzu hoide noch sone Kombo aufm Backong im eaßn Stock vom Alzahaus sehn: die ruhfn denn aba ea dazu auf die Binnnachfrahge zu sterkn.
 
Hoide komm die Strahßnmusika meiß ausm ejemahlign Sozealismus un spiuln Kwetschkommohde un Klahrinedde un majchma auch Geige oda Trompehte un Tamburihn. Un denn kannzu dich an Zigoinamusiek efroin oda auch an Kalinka oda Lapalohma
oda auch origenal Dixi außa Ukraine. Könn die alles. Unt sozusahn alz Kollehge gehp ich dehn meiß auchn Oiro. Di tuhn wehnstn was füas Gelt unt haltn nich nua die Hant auf oda haltn einn schmutzige Kinda foa die Nahse. Sint sone Aht Ich-Ageh, un das muß man fintich anekenn. Harzvia kriegn di soweso nich. Ein happich gehöat der spielte Tokkahta un Fuge dehmoll aufm Akkordion. Aba sowas von fantastisch, der hedde direck inni Musiekhalle oda Kaddarienkeache gepaßt! Wah femuhtlich in Nehbmberuhf Ogganist in Krakau oda Brest-Litowsk. Oda die imposante Escheinunk mit dehn langn weißn Hahn der in Begleitunk von sein Kassettnrekorda foam Eingank zum Meckado steht oda majchma auch voa der Fischbratküche inna Spihtalastrahße unt seine Arijen schmettat. Unt zwah füa seine tiefe Stimme ganschöhn laut unt gahnich mah so schlecht. Un denn die Wandamuhsika mit Bennjogitarre un Muntamohnika wie der noilich aufm Spritznplazz in Ottnsn. Die komm oft aus Englant oda aus Australien und behääschn auch alles von Bob Dilln bis Bob Mahli unt ein hadde sogah mah ne Haafe dabei. Eimah gehch di Spihtalastrahße runta un trau mein Oan nich: höich dochn Didscheriduh! Wah aba kein Aboridschnnih.

Aba das giep auch Sondalinge oda komische Kerdls wie den altn Mann der majchmah am Strant von Othmarschn knapp an den Welln entlankgeht, aufn klein Bandonium spielt und leise dazu singt. Ganz ohne Puhplikum, nua füa sich selps unnehn liem Gott. Aba am bestn gefellt mir natüllich der kleine Schwaaze an den Landunksbrückn mit sein Altsaxofohn. Da wehn dann wehnstns n pah Bluh Nohts üba die graun Welln un ich muss an Jay Vincent in Juorlihns denkn der lieba aufm Dschecksn Skwehr zum Kabbuhtschino spield alz füa die besoffenen Turistn inna Börbm Striht. Aba der vonnehn Landunksbrückn wöade fleich doch lieba im Bördlend auftrehtn.


Inhalt Pix Link
© JWS (2004)