Schprache


Mussich ja zugehm: büschn ne Entoischunk wahs ja doch alzich nach Hambuich zurückgekeat bin. Oppwohl ichas ja vohea wusste: dass in Hambuich kein Schwein mea s-pricht! Iss fleich büschn übetriebm, unta Ahbeitan unt im Hahfn unt inna Lantwitschaff fint man noch den (oda di) einn oda andan. Aba fass kein dehn ich nea kenn. Gut, wenn jemant nich aus Hambuich iss, iss was andriss. Aba wemman von hia schtammt! Mussman doch eintlich schunn vonna Muddameech her kenn! Hoide s-pricht fass nur noch Loki Schmidt, unt ihr Hemmut manchma aus Fesehn. Gehp zu, auch Günna Gaus un Hans Koschnick, aba di sint aus Braunschweich ziunksweise Brehm, und ja auch nicht mea die Jünkstn oda gahnich mea unta uns.
 
Finkja schunn an middehn Flüchtlingn, denn natürch duichi Massnmedijen, besondas Fäänsehn, unt denn giepas wull auch generell n Trent zur fe’einheitlichtn Hochschprache. Dabei gehörte das früa zuhn guhtn Tohn auch in bessan Kreisn, dass man das s-t gefleech hat. Unt Kaufloide unt eingesessne Patrihzia sowiso. Untas "sch" wah für echte Fremtwörta ausm Hochdoitschn reseviat, wie Koschtühm unt Induschtrie un Proschpeck. Aba ischon lenga ingange, der Prozess: seitn 6. Jahhundat hahbm die Hochdoitschn sich sebstendich gemacht unt das "sch" eingefüat unt noch manchiss andre, was denn tüpisch hochdoitsch wah. Naguht, dass jeda platt sprich, da bestehn wia ja gahnich auf. Aba s-t (unt s-p) is doch eintlich nich zuviel felank! Aba was wiss machn: alzich 1952 aufas Johannejum kahm gahpas außa mia nur ein der noch ges-prochn hat, unt der hat dann auch balt damit aufgehöat. Wia aba nich: mein Mudda, Vadda und Bruhda hahbm da bis an ihr Lehmsende an fessgehaltn, unt mein Schwesta kennta auch nix. Da sint wia ehbm eign in.  


Inhalt
Link © JWS (2004)