Mussich ja
zugehm: büschn ne Entoischunk wahs ja
doch alzich nach Hambuich zurückgekeat bin. Oppwohl ichas ja vohea
wusste: dass
in Hambuich kein Schwein mea s-pricht! Iss fleich büschn
übetriebm, unta
Ahbeitan unt im Hahfn unt inna Lantwitschaff fint man noch den (oda di)
einn
oda andan. Aba fass kein dehn ich nea kenn. Gut, wenn jemant nich
aus
Hambuich iss, iss was andriss. Aba wemman von hia schtammt! Mussman
doch
eintlich schunn vonna Muddameech her kenn! Hoide s-pricht fass nur noch
Loki
Schmidt, unt ihr Hemmut manchma aus Fesehn. Gehp zu, auch Günna
Gaus un Hans
Koschnick, aba di sint aus Braunschweich ziunksweise Brehm, und ja auch
nicht
mea die Jünkstn oda gahnich mea unta uns.
Finkja schunn an middehn Flüchtlingn, denn natürch
duichi Massnmedijen, besondas Fäänsehn, unt denn giepas wull
auch generell n
Trent zur fe’einheitlichtn Hochschprache. Dabei gehörte das
früa zuhn guhtn
Tohn auch in bessan Kreisn, dass man das s-t gefleech hat. Unt
Kaufloide unt
eingesessne Patrihzia sowiso. Untas "sch" wah für echte
Fremtwörta ausm
Hochdoitschn reseviat, wie Koschtühm unt Induschtrie un
Proschpeck. Aba ischon
lenga ingange, der Prozess: seitn 6. Jahhundat hahbm die Hochdoitschn
sich
sebstendich gemacht unt das "sch" eingefüat unt
noch
manchiss andre, was denn tüpisch hochdoitsch wah. Naguht, dass
jeda platt sprich,
da bestehn wia ja gahnich auf. Aba s-t (unt s-p) is doch eintlich nich
zuviel
felank! Aba was wiss machn: alzich 1952 aufas Johannejum
kahm gahpas
außa mia
nur ein der noch ges-prochn hat, unt der hat dann auch balt damit
aufgehöat.
Wia aba nich: mein Mudda, Vadda und Bruhda hahbm da bis an ihr
Lehmsende an
fessgehaltn, unt mein Schwesta kennta auch nix. Da sint wia ehbm eign
in. |