Schüberch


Noich wah'ich mah wieder nachn Schüberch. Is ja nichmehr direck Hambuich, aber nur knapp nich. Fehrss eersma nach Berchsteht, liech hinte Saasel. Eerssma anne Keerche gekuck oppi Beerke da noch in Keerchenfensta wecks. Tahtzi türch nich mea. Empweder gefellt oder wegn Waldsterbn gestorbm oder wegn Sauan Reegn. Denn komp Hoisbüddl un denn komp balt der Schüberch. Mein Vadda hadde unz mah ne Geschichde aufgeschriebm un gizzeichnit vom Riesn Schü, der foa lange-lange Zeit die Befölkerunk terroisiert hat und Feerduntwagn auf eimal feschluckt. Da habm die Bauern ihm mal Faß Bier geschenk, wah aber mit Köhm fesetz. Da isser eingeschlahfn un denn habm ihn die Bauern angebundn und denn konnt er nix machen und denn isser verhungert und denn iss da Erde drübageweht und denn Welder und Felder drüber gewaxn und denn wurde das der Schüberch, und wenn man von de Saide kuckt, denn kamman ihn noch ekenn'n. Fleich iss er aber auch aus Schwedn mitn Gletscher gekomm und iss jetz Gruntmoreene. Nich grahtn Maddahorn mit sein fümmunfümfzich Mehta üba Nommal-Null, aba die Gehgnd behääscht er doch. Und inn Buchenwalt steht nochn Gedenkstein für Gräfin Hedwig von Schmettau, Erbherrin von Hoyesbüttel, von 1867. Außa Zeit assas von Dehnemark zu Proißn woade. Und denn Bundeslant Schleeswichholstain. Un nu issas Mehtropohlregeohn Hambuich. Sollt man nich main, is direck n Zeichn von Fölkevesöhnunk!


Inhalt Pix

© JWS (2004-2006)