Hassu bestimp auch schumma in Kino oda
Fäänsehn gesehn: wie
da ne Frau mitn grohßn Hut aufm Kopp ne Buddl Sekt an Schiffsrumf
schmeißt.
Henk am Bant un meißns gehzi nich bein eaßn Mal kaputt. Wir
hahbm jezz aba ne
Schiffstaufe beigewohnt, da gink die Buddl so schnell kaputt, das hassu
gah
nich richtich mitgekrich. Un schohn hieß die grüne Deern
„Elbmarsch“. Un is 127
Mehta lank unt kann 724 Teus trahgn. Das sint Schtandad-Kontehnas. Die
ganz
grohßn Kontehnafrachtas fassn um die achtausnd, aba di komm nua
bis Hambuich
oda Rottadam, und die andan Hehfn werdn von kleinare Schiffe vesojcht.
Die
„Elbmahsch“ soll vor allm im Middlmea rumfahn oda bis
Teneriffa.
Un wall die die Kontehnas zuliefan unt sozusahn di Grohßn
füddan, heißn sie Fieders. Das is Engelsch un
heiß „Feeders“.
Also unsan Fieda, die „Elbmahsch“, woade in Emdn gebaut, und
Rederei is „Elbdeich-Rederei“ in Drochtersen anna Unta’elbe. „Unsan“ stimp nich
ganz wallich nua als Anhank mitgegangn bin. Aba fühlzich ja denn doch büschn alz
Teil vom Ganzn. Un nu wa also Taufe. Das Schiff lahch anna Übaseebrücke, nehbm
der Capsandiego, unt von der ian Obadeck hahbm wie das denn vefolcht. Hat leida
gerehchnet aba Scheame woadn vonna Beteiligunksgesellschaff gestellt. Das
Schiff gehöat nemmlich ein „Fong“. Eaß pah Rehdn von Gescheffsführa un vonna
Taufpatin: die hadde sogahn Gedicht geschriem, daß imma Glück un gude Faht
beschiedn sein soll oda so ehnlich. Denn hassunichgesehn die Buddl, un denn
Luffballons zur Feier des Tages, weiß aba nich opda Flaschnposszettls angehangn
hahbm. Musikalische Unnamalunk wah auch: n Saxofon-Kwintett mit lauda flodde
Mehdls – hat mich natüch besondas gefroit, alz Kollege. Middach’essn gahps im
Laderaum vonna Kapsan; da hattn sie auf drei Stockwääke Büffeh aufgebaut. Aba
eaß noch n Diavoatrach (genaugenomm Pauapoint) üba die Fehma, un der Handl
buhmt, un in Schiffe inweschtian lohnt sich, un die Rendite is sounso, un die
Peformenz is ausgezeichnet, un die Auftraxlage is hevoarahgnt, un die
„Elpmarsch“ hat fümfzinn Miljohn gekostet, un ischunn das sexte Schiff inna
Reie, un dazu nochn Dutznd Ein-Schiff-Fongs oda Ein-Fong-Schiffe, un hääzlichn
Dank an alle Beteilichtn, un nu gutn Aptit.
 Na un denn ging wia auf Junkfanfaht, aba nua die kleine. Üba
di Toppn geflackt. Dreihundatfümzich Eangeste mit pesönliche Bortkarte doaftn
mit. Wie ühplich, sind die ganzn Aufbautn alles hintn, unt nach vorne ganz lank
Laderaum unta Deck und Stahplfleche füa die Kontehnas aufm Deck. Gleich voam
Toam wah Laderaum offn un da wah dann Kaffe-un-Kuchn un Seck und Bia satt. Wir
konntn frei rumlaufn, den Maschienraum besichtign (da wah das so laut dassas
Pesonahl Oanschütza hadde), unti Brügge, die die ganze Zeit proppmvoll wah, aba
das hat den Kaptein nich gestöat, wall die Stoiarunk soweso auf Autopilot wah.
Koaz voa Glückstatt hahbm wia denn gewendet. Sogahn Lohzn hahbm wia gebrauchd,
ischließlich nich so eimfach un wendn wenni Fahrinne kaum breida iss assas
Schiff lank. Und dann ginx zurück, zur Appwexlunk mah wieda im Rehgn aba das
hat die Loide an den Freibiatischn nich gestöat. Aba wia hahm uns gewundat was
füa junge Loide hoide offmba Gelt genuhch hahbm dassi sich son Stück Schiff kaufn
könn.
Am Ahmt wah denn der Spuk schnell vobei, alles gleich wieda
ausgeroimt, denn die „Elpmahsch“ mußte ahms noch raus – sonz weaz zu toia: zwei
Tahge anna Übasehbrügge koss schezzunksweise an die zehntausnt Oiro. Also nix
wie wech nach Bilbao – auf Junkfanfaht. Noch ganz ohne Ladunk – junkfroilich
ehbm. Un eankwan fahn wia denn fleich mah mit! Auf unsan Schiff.
|